Portret bez twarzy

W założeniu studium artystka nie pokazuje twarzy do dnia premiery — istnieje tylko głos i sylwetka. To nie unik, to decyzja dramaturgiczna: twarz jest ostatnią kartą, nie pierwszą. Kampania musi więc unieść całe napięcie samym światłem — i o to w tym studium chodzi.

Skoro nie ma twarzy, bohaterem kadru jest światło: snopy w dymie, kontra, sylwetka na progu sceny. Jedyny rekwizyt to mikrofon. Okładka EP i plansze singli różnią się tylko temperaturą światła — zasada jest jedna, więc kampania składa się sama, plansza po planszy.

Plansze projektowaliśmy od kadru pionowego, nie od poziomego — bo kampania muzyczna żyje najpierw w relacjach. Miejsce na typografię wskazał pomiar jasności kadru, ten sam, który opisujemy w notatce o kadrze pionowym.

Okładka EP z trzema wariantami na single, komplet plansz kampanii w trzech kadrach i storyboard wizualizacji koncertowej, w którym rytm cięć jest policzony z tempa utworu, nie ustawiony na oko. Do tego zasady kampanii na piśmie — po to, żeby każdy kolejny materiał dało się zrobić bez nas.

Kadry są stockowe, z licencją i rejestrem źródeł; sylwetka na zdjęciach nie jest artystką, bo artystka nie istnieje. Koncept pokazuje proces — i dokładnie dlatego wolno mu wyglądać jak kampania.