Architektura sportu

Mały klub nie ma budżetu na gwiazdy — ma architekturę: trybunę, na której wszyscy się znają, tunel, z którego wychodzi się na murawę, i światła, po których widać z daleka, że dziś jest mecz. Z tego złożyliśmy założenie studium: identyfikacja meczowa, klip przed sezonem i strona, na której terminarz znajduje się szybciej niż w social mediach.

Temat jest studyjny i mówimy to wprost. Decyzje, które z niego wynikły — już nie: podejmowaliśmy je tak samo, jak przy zleceniu z fakturą.

Małe kluby zwykle zaczynają od herbu i na nim kończą. Odwróciliśmy kolejność: znakiem klubu jest światło jupiterów — bo to ono, nie herb, ściąga ludzi na trybunę. Paleta wzięła się z kadru, nie z moodboardu: wytarta piłka na jednym ze zdjęć ma dokładnie dwa kolory, grafit i limonkę. Cała identyfikacja stoi na tych dwóch.

Typografia wersalikowa dostała zapas na polskie znaki — kreska nad Ś w słowie „ŚRODA, 19:00” nie ma prawa zniknąć na planszy z terminarzem. To nie jest detal estetyczny, tylko warunek czytelności, który mierzymy narzędziem.

Plansze meczowe do trzech zadań — wynik po meczu, skład przed meczem, zapowiedź kolejki — każda w kadrze poziomym, pionowym i kwadratowym, bo mecz żyje w trzech miejscach naraz: na stronie, w relacji i w poście. Do tego storyboard klipu 30 s: zero twarzy, samo światło, murawa i dźwięk kroków w tunelu.

Materiał zdjęciowy jest stockowy, z licencją i rejestrem źródeł — studium ma pokazywać rzemiosło, a nie udawać archiwum klubu, którego nie ma.